Το φαινόμενο στη νεοελληνική γλώσσα να ακούγονται δύο λέξεις το ίδιο, είναι πολύ συχνό.
Το δεύτερο μισό του 430 π.Χ, κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, εμφανίστηκε στην Αθήνα λοιμός. Δηλαδή, μια θανατηφόρα επιδημία.
Ενώ ο λιμός είναι η μεγάλη πείνα από την έλλειψη τροφίμων. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1941, στην Κατοχή, οι άνθρωποι των αστικών κέντρων βίωσαν τον εφιάλτη του λιμού.
Για να τις διακρίνουμε πιο εύκολα, ας κάνουμε τη μια από τις δύο λέξεις, εικόνα: κατά τη διάρκεια του λιμού, λείπει το φαγητό. Γι’ αυτό το «ι» που γράφεται κι ακούγεται είναι αδύνατο, λεπτό, στριμωγμένο ανάμεσα στα σύμφωνα.
Τι λέτε; Θα το θυμόμαστε;